Өдөр хоног өнгөрсөөр л... би хааяа уйлаад л, хааяадаа гайгүйхэн цэцэрлэгтээ явсаар байна. Тавдах өдөр аав намайг хүүхдүүдээс хамгийн түрүүнд цэцэрлэгээс авсан, зарим хүүхдүүд уйлаад л үлдсэн дээ.
Одоо надад гадагшаа гарч хувцсаа өмсөх бүрт намайг цэцэрлэгт хүргэж өгөх гээд байгаа юм шиг санагдаад би их сэжигтэй ханддаг болсон.
Хагас сайнд бид дахиад Тэрэлж рүү салхинд гарч ийм юм идсэн.
Надад ч үүнээс илүү шийгуа, бас тэгээд надаас 2-оор эгч Хулантай тоглох л сайхан байлаа.

No comments:
Post a Comment